خاطرات مدرسه(5)

نزدیک چهارشنبه سوری سال 84 تو مدرسه ترقه و مواد اتش زا میفروختم به بچها، نه بخاطر درامدش، بخاطر علاقه و شلوغ کردن مدرسه، از صدای انفجار تو مدرسه و پریشون شدن معلم ها و ناظم ها  حالم بهتر میشد، شاید یک نوع سادیسم بود،ی سالن بزرگ بود که داخلش چندین کلاس کنارهم بودند،تو یدونه از این کلاسها جلسه ی معلمها بود، دبیرهای سیاه بخت داخل جلسه در حال صحبت بودن درب هم بسته بودند، منی که انبار ترقه بودم متوجه جلسه و درب بسته شدم، تو هم همه و شلوغی مدرسه و بچها،یه کپسولی روشن کردمواز زیر درب کلاس انداختم زیر میز جلسه ی معلمها، چندثانیه بعد صدای مهیب حاصل ازترقه و سالن، باعث شد جیغ و داد بچها صدبرابر بشه، معلمها درب رو باز کردند، چیزی معلوم نبود  ابتدا دود همجا رو گرفته بود که پشت دود معلمها اومدن بیرون با پریشونی و ترس و لرز و شوکی که بهشون وارد شده بود، معلمها دنبال این بودندکه بفهمن کار کدوم دانش آموزه، که من رفتم کنار بچها و تو شلوغی گم شدم، بعد از اینکه دود کامل از کلاس تخلیه شد، اقای غدیری معلم تاریخمون، روی زمین داخل کلاس پهن شده بود، بنده خدا مشکل قلبی شدید داشت و اون صدا باعث شد بهش شوک وحشتناکی وارد شه و بیهوش بشه،معلمها با اورژانس هماهنگ کردند، منی که فکر میکردم معلم مرده  زندان و اعدام جلوی چشمام رژه میرفت، از ترس خیس عرق شده بودم، اورژانس اومد و آقای غدیری رو بردن بیمارستان و بعد از دو روز سالم برگشت سرکلاس، معلم و ناظمها همچنان دنبال من بودند، نمیدونستن کار کیه، تمام مدرسه بسیج شدن ک منوپیدا کنن، بیست و دوسه روز گذشت و همچنان پیگیریهاشون ادامه داشت،که یکی از بچهای مدرسه که منو در حال انداختن ترقه دیده بود  تاب نیاوردو بنده رو لو داد، یادمه اونروز ناظم با پلیس تماس گرفت، پشتشم به خانوادم، پدرم وقتی رسید پلیس دستبند به دست بنده زده بود که  با پادرمیونی و ضمانت از من گذشتن،این خاطره تا آخر عمرم همرامه