خاطرات باشگاه 1

نزدیک به سی سال کونگ فو   و کیک بوکس و ووشو وبوکس  کار کردم، مربی رزمی شدم، داور رزمی شدم، دهها مدال طلا و به دست آوردم، و رشته ی کونگ فو شده همه وجود من،، اما زمانی که شش سالم بود، یه دوست داشتم که همیشه از عموی خودش که تکواندو کار بود تعریف میکرد و میگفت  پاهاش صدوهشتاد درجه باز میشه و ضربه پاهای قویی داره، من نمیدونستم تکواندو چیه، اونزمان رشتهای رزمی زیاد مطرح نبودن، اونقدر تعریف کرد که منم علاقه مند شدم بدونم چی میگه و از چی حرف میزنه، چندروز بعدش گیر دادنام به خانواده شروع شد که باید منو ببرید اونجایی که عموی دوستم  صدوهشتاد میزنه،، نمیدونستم باشگاهی وجود داره و واسه تمرین ابتدا وارد باشگاه میشن،، خانواده  وقتی اصرار منو دیدن  فهمیدن که دیگه ولکن نیستم، پدرم منو برد یه باشگاه که پایین خیابونمون بود، به مربی گرفت  این بچه میخواد صدو هشتاد بزنه  چکار کنه از کجا شروع کنه،، اون  تایم   تایم تمرین ووشو بود واون مربی هم که به پدرم گفت  پسرتو بیار ووشو  مربی ووشو بود، منم رفتم ووشو،، یعنی اگر اونروز  تایم تمرین کاراته یا تکواندو بود  اوت رشتها رو میرفتم. اینجوری شد که پای من به رشته های رزمی باز شد و زندگی من هم راستا با رشته های رزمی دچار نوسانات زیادی شد،